Дар бораи филм
Тёма Голуб ҳама чизро дорад, ба ӯ аз дигарон бештар иҷозат дода мешавад, ва писар боварӣ дорад, ки падари бонуфузаш ҳар мушкилиро ҳал карда метавонад. Аммо ҳаёти ширин ногаҳон қатъ мешавад, вақте ки маждан дар садама бо бегонаи бонуфузтар аз Москва бархӯрд мекунад. Ин дафъа масъала на он тавре ки Тёма интизор буд, ҳал мешавад. Бо як ишораи ангуш номзадии падараш аз интихобот бардошта мешавад, оила ба зудӣ хонаи сарватмандашро аз даст медиҳад, ва худи гунаҳгори садама, тибқи қонун, ба хизмати ҳарбии ҳатмӣ — рост ба Қӯшунҳои Ҳавобарӣ, барои тарбияи дубора ба назди прапоршик Котов фиристода мешавад. Пас аз бозгашт аз артиш, Тёма мефаҳмад, ки хонаи кӯҳнаи бобояш Палычро мехоҳанд аз ӯ гиранд. Акнун писар бояд интихоб кунад: ба ҳаёти пештара баргардад ё барои Палыч истодагарӣ кунад.
