Дар бораи филм
Рен Сяотян писарбачаи оддӣ аст, ки бо падараш зиндагӣ мекунад ва бо ӯ ҳамеша баҳс мекунад. Падар мехоҳад, ки писараш бештар ба фортепиано машғул шавад, дар ҳоле ки худи Сяотян орзуи дӯсти воқеӣ доштанро дорад. Рӯзе орзуи ӯ ба амал меояд: як бозичаи панда бо ӯ ба гап медарояд. Маълум мешавад, ки ин бозичаи оддӣ нест, балки бегонаест, ки худро ба намуди пандаи мулоими хурд ниқобонидааст. Писарбача бегонаро ба ифтихори бастакори бузург Моцарт ном мегузорад ва дар симои ӯ дӯсти беҳтарини навро пайдо мекунад, ки бо шарофати он ҳатто муваффақ мешавад муносибаташро бо падараш беҳтар кунад. Аммо Моцарт тасодуфан ба Замин наомадааст — вазифаи ин меҳмони бегонасайёра чист?