Дар бораи филм
Соли 1944. Аз Олмон ба деҳаи ишғолшудаи Михайловское, ба музеи Пушкин, профессори адабиёт Мария Шиллер меояд ва дар байни сарбозони вермахт ва деҳқонони маҳаллӣ кори маърифатпарварӣ мебарад, дар бораи шоири бузурги рус ба онҳо нақл мекунад. Кирдори ӯ норозигии фармондеҳии олмониро ба вуҷуд меорад. Фронт торафт наздиктар мешавад ва ба зудӣ аз Берлин фармон мерасад — тамоми арзишҳои таърихиро аз Михайловское бароранд. Ин корро на партизанҳо ва на устои маҳаллӣ Сергей, ки бо Мария муносибати мамнуъ ва барои ҳардуяшон ҳалокатовар дорад, иҷозат дода наметавонанд. Сергей қарор мегирад, ки мероси кишвари худро бо ҳар қимат наҷот диҳад. Мероси Пушкин бояд дар Русия боқӣ монад. Ҳатто ба нархи ҷон…