Дар бораи филм
Ҷером ва Одрӣ Потйе 20 сол боз дар Париж зиндагӣ мекунанд, издивоҷ кардаанд ва се фарзанд доранд. Рӯзе онҳо тасмим мегиранд, ки рӯзҳои истироҳатро дар ҳамроҳии маъшуқаҳояшон гузаронанд ва дар бораи нақшаҳояшон ба ҳамдигар дурӯғ мегӯянд. Ҳама чиз хуб мебуд, агар ҳарду ҳамчун ҷои вохӯрӣ хонаи деҳотии худро интихоб намекарданд. Барои пуррагии ҳама, кӯдакон низ тасмим мегиранд, ки аз набудани падару модар истифода бурда, зиёфат баргузор кунанд... низ дар ҳамон хона! Рӯзи истироҳат гарм хоҳад буд. Оилаи Потйеро бешубҳа як ларзиши ҷиддӣ интизор аст.