Дар бораи филм
Лесли тамоми умр дар Техаси Ғарбӣ зиндагӣ карда, бар зидди тақдири беадолатонаи худ истода, кӯшиш кардааст, ки писари ягонаашро танҳо тарбия кунад. Зан барои хотири фарзандаш ба ҳаёти беҳтар рафтан мекӯшид. Ногаҳон осмон ба зани бечора раҳм карда, ба ӯ имконияти ояндаи равшан ва бехавфро бахшид, вақте ки вай дар лотерея маблағи калон бурд. Аммо қаҳрамони мо тамоман наметавонист пулро идора кунад, ва солҳое ки дар эйфория гузаштанд, якҷоя бо ҳамон бурди пешинааш ба охир расиданд. Акнун рӯзҳои дилгиркунанда дигар ӯро шод намекарданд ва вай ба поёнтарин зина фурӯ рафт. Нӯшобанӯшии ҳамарӯза дар бар бо бутилка дар оғӯш моҳияти ӯ гардид ва вай танҳо умри худро сӯзонда, писарашро фаромӯш кард. Бисёриҳо кӯшиш карданд, ки Лесли ба роҳи нав барояд ва худро ба даст гирад, то худро нобуд накунад, лекин вай муқобилат карда, ба ҷаҳони ноумедӣ фурӯ рафт. Гурез аз воқеият зани мастро ба ҳуш намеорад, баръакс, вай ба чуқуртарин варта фурӯ меравад, агар қувват наёбад, ки аз нав эҳё шавад ва танҳо зиндагӣ кунад.
