Дар бораи филм
Дар ояндаи наздик низои харобиовар идома дорад — ҷанги хунини инсоният бо як нажоди бегонасайёра. Башарият мавриди ҳамлаи бегонасайёраҳо қарор мегирад, ки дар дақиқаҳои аввал беҳтарин қувваҳои Заминро нобуд мекунанд. Барои дигаргун кардани рафти муқобилат, одамон технологияи сафар дар вақтро истифода мебаранд, «одамони оянда» маҷбур мешаванд барои кӯмак ба «одамони гузашта» муроҷиат кунанд. Мошини вақт, ки олимон сохтаанд, имкон медиҳад, ки реквутҳо дар вақти воқеӣ ҷалб карда шуда, ба ҷанги оянда фиристода шаванд… Ҳамасронамони мо аз гузаштаи пурифтихори худ мустақим ба ояндаи наздик мебароянд, то истиқлолияти Заминро баргардонанд ва нажоди бегонасайёраро, ки Заминро тасхир карданист, мағлуб кунанд. Оё муяссар мешавад рафти ҷангро дигаргун кард ва, муҳимтар аз ҳама, ҳаёти ногаҳон бозёфтаи ҷанговарони далерро нигоҳ дошт?