Дар бораи филм
Дар маркази ҳикоя мардест, ки фоҷиаи даҳшатноктаринро, ки метавонад ба сари ҳар волидайн ояд, аз сар гузаронидааст — вай фарзандашро аз даст додааст. Мисси, ки ҳанӯз ба нӯҳсолагӣ нарасида буд, ҳангоми истироҳати оилавӣ дар канори кӯли кӯҳӣ гум мешавад. Полисе, ки барои ҷустуҷӯи духтарак омада буданд, ба зудӣ ҷасади бемонашро ёфтанд. Паноҳгоҳи охирини духтарак кулбаи партофташуда буд, ки дар он ҷо ӯро як девона куштааст. Мак, ки бовариашро ба ҳама чизи атроф аз даст додааст, ба худ печида мешавад. Сипас чизи аҷибе рух медиҳад — ӯ дар қуттии почта номае меёбад, надониста, ки фиристандаи он Худо аст, ки мехоҳад ба қаҳрамон ҷавоби саволҳояшро диҳад.