Дар бораи филм
Ин достони ишқест, ки дар оянда рух медиҳад — дар ҷаҳоне, ки одамони танҳо ҳабс шуда, ба меҳмонхонаи даҳшатбор фиристода мешаванд, ки дар он ҷо бояд дар давоми 45 рӯз ба худ ҷуфт пайдо кунанд. Ҳамаи меҳмонони танҳо дар ҷустуҷӯи нимаи дуюми худ ҳастанд. Агар муваффақ нашаванд, онҳоро ба ҳайвон табдил дода, ба ҷангал раҳо мекунанд. Бо вуҷуди ин, чунин одамон имконияти шикор кардани дигар танҳоёне доранд, ки аллакай ба ҳайвон табдил ёфтаанд. Агар шикор муваффақ бошад, будубоши онҳо дар меҳмонхона як рӯз дароз карда мешавад. Бисёр меҳмонон, вақте ҷуфт пайдо карда наметавонанд, амалҳои ноумедона мекунанд... Дар чунин шароит Дэвиди дигар ҷавон набуда, мекӯшад зинда монад.