Дар бораи филм
Зиндагӣ аз кино оғоз мешавад: Стивен Спилберг ҳамчун нуқтаи ибтидои тарҷумаи ҳоли худ моҳи январи барфбори соли 1952 ва тамошои «Бузургтарин намоиши дунё»-и Сесил Б. Демиллро интихоб мекунад. Кино бошад, ҳамеша аз қатора оғоз мешавад — агар бовар накунед, аз бародарони Люмйер ё Эдвин С. Портер пурсед. Оё яке бе дигаре имконпазир аст? Дар он шом барои Сэмми-Стивени хурдакак (Матео Зорион Фрэнсис-ДеФорд) абадан равшан шуд, ки не. Сеҳри синамо мехоҳад дар кисааш ба хона бурда шавад, инъикосашро дар кафи дасташ нигоҳ дорад, ба модараш борҳо нишон диҳад ва нагузорад хоби бедорӣ пас аз бедор шудан нест шавад. Аммо сеҳр худ ба худ ба вуҷуд намеояд: ба зудӣ Ҳонука фаро мерасад, яъне метавон роҳи оҳанро ҳамчун тӯҳфа хост ва кӯшиш кард, ки бархӯрди бебозгаштеро, ки дар синамо дида буд, такрор кунад.