Дар бораи филм
Соли 1912. Рӯзноманигори ҷавон ва бебоки Адел Блан-Сек барои расидан ба мақсадаш омодаи ҳама гуна корҳост, ҳатто агар барои ин лозим ояд, ки ба Миср сафар кунад ва бо мумиёҳои шаклу андозаи гуногун рӯбарӯ шавад. Дар ин ҳол Париж дар домани ваҳшат аст: ба таври аҷиб дар осорхонаи табиатшиносӣ аз тухми птеродактил, ки синнаш 136 миллион сол аст, як чӯҷа мебарояд ва аҳолии шаҳрро ба ваҳм меандозад. Аммо ин хатар Аделро тарсонда наметавонад — вай омода аст, ки бо тамоми вуҷуд ба гирдоби ҳаяҷонангези ин моҷароҳо ғарқ шавад.