Дар бораи филм
«Агар ту хар таваллуд шуда бошӣ, ин маънои онро надорад, ки бояд тамоми умр мисли хар зиндагӣ кунӣ. Орзу кун, ва орзуҳоят амалӣ мешаванд». Пас аз гирифтани чунин насиҳат аз падараш, хари ба номи Мангу ба ҳаёт бо диди хуб менигарад. Ва рӯзе бахт ба ӯ ҳақиқатан табассум мекунад. Дар кишвар интихоботи ҳокими нав пеш меояд. Бо як тасодуфи аҷиб, номзадони тахт ҳамагӣ ду нафаранд: ӯ ва шаҳзодаи нозпарваре, ки мардум тоқати ӯро надоранд. Гӯё кор осон аст ва тоҷ ба сари харак хоҳад нишаст! Аммо оё хари содаи оилаи камбизоат метавонад подшоҳи ҳайвонот шавад? Охир ба ӯ ҳеҷ кас нутқ гуфтанро наомӯхтааст, ва ягона чизе, ки ӯ идора мекард — дарзмол ва тахтаи шустани либос буд!
