Дар бораи филм
Панҷ дӯст мехостанд пеш аз ба ҳаёти маъмулӣ рӯ овардан боз як саргузашти охирин анҷом диҳанд. Онҳо соҳили Таиланд ва ваҳшитарин ғореро, ки мардуми маҳаллӣ Даҳони Иблис меноманд, интихоб карданд. Дар он ҷо каналҳои танг, обе ки то сақф мерасад ва ягон камзули наҷотбахш нест — танҳо адреналин. Дар умқи лабиринти сангӣ ба онҳо як ғайричашмдошт интизор буд. Як ҳафта пеш дар он ҷо тӯфон рух дода буд ва мавҷҳои қавӣ ҳар гуна ҷонварро ба дарун ронда буданд. Аввал онҳо медузаҳоро дида, сипас гурӯҳи моҳии хурдро мушоҳида карданд. Ҷой танг шуд, об ним метр боло омад, фосилаи байни сангҳо ба дараҷае танг шуд, ки маҷбур шуданд якка-якка шино кунанд. Баъзеҳо вақте ки дар оби шаффоф боли моҳие ҷилва кард, ба ошуфтагӣ афтоданд, аммо ҳеҷ кас эътироф накард, ки онро дидааст. Сипас каналҳо ҷудо шуданд. Дӯстон истода, харитаеро, ки роҳнамо додааст, санҷиданд, аммо варақи тар дар дасташон пора шуд. Дар натиҷа дӯстон гузаргоҳи чапро интихоб карданд — он васеътар менамуд — аммо пас аз дусад метр ба девори сангӣ бархӯрданд. Ба зудӣ гурӯҳ чизҳои зиёдатиро партофта, танҳо чароғак ва корд нигоҳ дошт.