Дар бораи филм
Достони ду ошиқи собиқи наврас. Ҳеч кадоме аз онҳо зиндагиеро, ки тасаввур мекарданд, надошт ва ҳеч кадоме муҳаббати пурҳарорати аввалинро, ки тамоми ҳаётро дигар кард, фаромӯш карда натавонист. Ва акнун ҳарду ба маросими дафни устодашон, ки боре ба онҳо паноҳ дода буд, даъват мешаванд...