Дар бораи филм
Персонажи асосӣ орзуи як достони зебои ишқ дорад, аммо ба ӯ сахт бадбахтӣ рӯй медиҳад. Барқарор кардани муносибати ҷиддӣ бо занон барояш муяссар намешавад — баъзеҳо зуд аз ӯ ноумед мешаванд, дигарон дар бораи хиёнат фикр мекунанд, сеюмиҳо бошанд, тамоман ба ин ҷавони ноуҳдабаро аҳамият намедиҳанд. Ҳамаи кӯшишҳояш барои тағйир ёфтан беҳуда мешаванд. Танҳо умед ба бахт мемонад. Ногаҳон Бахт ба тарафи ӯ мегардад. Бобояш ба Такий тӯҳфаи ғайричашмдоштеро медиҳад, ки тамоми зиндагии ӯро дигаргун мекунад — тоқии ғайриоддие ба дасти ҷавон меафтад. Соҳиби он метавонад афкори занонро бишнавад. Такий боварӣ дорад, ки акнун ба муваффақият мерасад. Таҷрибаҳояш ба оқибатҳои аҷиб оварда мерасонанд. Дар бораи кашфи Такий дӯстонаш низ огоҳ мешаванд, ки онҳо низ намехоҳанд донанд, ки духтарон дар бораи чӣ фикр мекунанд.