Дар бораи филм
Гурӯҳи олимон болои технологияи инқилобии сафари кайҳонӣ - муҳаррики аввалини ҷаҳон, ки қодир ба тағйир додани фазост, кор мекунанд. Яке аз партоишҳои озмоишӣ бо фоҷиа анҷом меёбад - лоиҳа баста мешавад ва тадқиқотчиён маблағгузориро аз даст медиҳанд. Аммо онҳо ба даст кашидан аз кори солҳои зиёд тайёр нестанд. Ба зери замин рафта, олимон таҳқиқотро идома медиҳанд - ва ба хотири пешрафт ба ҳама чиз, аз ҷумла ба амалҳое ки аз доираи қонун берун мераванд, тайёранд. Муҳаррики офаридашуда метавонад роҳи башариятро ба сӯи ситорагон боз кунад... ё ба силоҳе табдил ёбад, ки мавҷудияти тамаддунро таҳдид мекунад. Акнун дар назди олимон саволи азобовар меистад: оё онҳо тайёранд хатар кунанд ва ихтирои худро ба ҷаҳон ошкор созанд?