Дар бораи филм
Макс полис аст, ки якчанд моҳ боз дар парвандаи як силсила ҳамлаҳои асроромези тоҷирони маҳаллӣ ғарқ шудааст. Ҳамаи ҷабрдидагон захмҳои якхела доранд: хатарнок, вале ба марг мунҷар намешаванд. Гарчанде ки ба назар чизе онҳоро пайваст намекунад, ҳамаи изҳо якдилона ба ҷавони номаълуме бо номи Павел мебаранд, ки камераҳои нозирот ӯро сабт кардаанд. Аломати фарқкунандааш — гитора дар пушт. Роҳбарият, ки аз тафтиши тӯлонишуда норозист, ба Макс шарики нав таъин мекунад. Вазифа равшан аст: фаҳмидан, ки чаро тирандоз гӯё қасдан хато мекунад ва кӣ дар ин бозии аҷиб ресмонҳоро мекашад.