Дар бораи филм
Рома як моҷароҷӯи маъмулист, аммо бисёр чизҳо дар зиндагиаш хуб намеравад: ҷудошавӣ, мушкилоти тиҷоратӣ. Аз ноумедӣ ва бо умеди пардохти қарзҳояш ба фиреб даст мезанад ва худро дар васияти пиразани танҳо, ки ҳамсояи дачааш аст, менависад. Рома ҳатто гумон намекунад, ки якҷоя бо хона ва замин... чор гноми зинда ба даст меорад. Аммо ба ҷои ёрдамчиёни хушмуомила, ӯ бо ҳамроҳони якрав, ғур-ғуркунанда ва на он қадар хушоянд рӯбарӯ мешавад, ки илова бар ин, ба ӯ он қадар бовар намекунанд. Гномҳо қодиранд ганҷ пайдо кунанд, аммо танҳо барои кори нек - ва Рома бояд бисёр кӯшиш кунад, то онҳоро дар "ниятҳои поки" худ бовар кунонад. Ӯ омода аст ба ҳама кас кӯмак кунад, ваъдаҳои саховатманд диҳад ва инсони ғамхорро бозӣ кунад - танҳо барои ба даст овардани ганҷи асосӣ.