Дар бораи филм
Падар Мейсон, экзорсисти ботаҷриба, бо супориши Ватикан маҷбур мешавад ба зодгоҳи худ баргардад. Силсилаи фавтҳои номаълум дар байни ҳамкасбонаш калисоро ба ташвиш меорад — дар муддати охир ҳафт экзорсист ҳалок шудаанд. Гумонҳо ба зинда шудани мармузи коҳине, ки муддатҳо пеш фавтида буд ва акнун ҷасадаш аз ҷониби деви қадимӣ соҳиб шудааст, равона мешаванд. Дар ҷустуҷӯи ҷавоб, Мейсон бояд бо асрори торики гузашта ва девҳо — на танҳо аз дунёи он дунё, балки аз хотираҳои худаш — рӯ ба рӯ шавад. Ба ёрии ӯ ногаҳон Танис меояд — муҳаббати аввалини ӯ, ки акнун равоншинос шудааст ва бо иштиёқ мехоҳад моҳияти ин зинда шудани мармузиро дарк кунад. Онҳо якҷоя мекӯшанд ҳақиқати даҳшатнокро ошкор кунанд, дар ҳоле ки бадии қадимӣ ҳамоно бетартибӣ меафканад. Аммо оё онҳо метавонанд девро боздоранд, пеш аз он ки ӯ ҳар чизеро, ки замоне барояшон азиз буд, нобуд кунад?