Дар бораи филм
Франк яке аз беҳтарин оташнишонони Париж аст, ки шиори онҳо «Наҷот деҳ ё бимир!» мебошад. Ӯ маҳз ҳамин тавр амал мекунад: ҳар рӯз худро барои дигарон фидо мекунад. Франк мустақиман дар истгоҳи оташнишонӣ якҷоя бо ҳамсараш ва фарзандони дугоникааш зиндагӣ мекунад, ва ҳаёташро комилан хушбахт номидан мумкин аст. Аммо дар яке аз сӯхторҳо Франк ҳангоми наҷот додани ҳамкоронаш ба доми оташ меафтад. Ӯ дар маркази сӯхтагон ба худ меояд, ва акнун ӯ бояд на танҳо аз нав зиндагӣ карданро ёд гирад, балки бо ин ҳақиқат муросо кунад, ки акнун наҷотдиҳанда на ӯ, балки барои ӯ дигарон хоҳанд буд.