Дар бораи филм
Соли 2003. Чака, Рафа ва Миднайт – маздурон ҳастанд. Шояд ҳатто дузд ва қотил, аммо дар ин ҷо ҳама чиз нисбист. Дӯстони беҳтарин бояд боркалои қиматбаҳое, ки бо арақу хун ба даст омадааст, ҳамроҳ бо «иловаи зинда» аз нуқтаи А ба нуқтаи Б интиқол диҳанд. Табиист, ки ҳама чизе, ки метавонад бад шавад, бад мешавад, аз ин рӯ онҳо маҷбур мешаванд дар худи Салум таваққуф карда, дар лагери истироҳатчиён шабгузаронӣ хоҳанд кард. Бо вуҷуди он ки ин макон дар канори дунё ҷойгир аст, дар он ҷо фавран ҳам полис, ҳам духтаре, ки «ҳама чизро медонад, вале чизе намегӯяд», ва баъзе актёрон – маҷмӯи пурра пайдо мешаванд. «Салум» филми маҳз африқоист, на фаронсавӣ, на амрикоӣ, гарчанде коргардон дар Париж ва Лос-Анҷелес зиндагӣ ва филмбардорӣ кардааст. Пас аз кӯчидан ба Дакар, ӯ бевосита ба иҷрои орзуи ҷавонии худ шурӯъ мекунад. Асотири қадимии сарзамини дур, ҷинояткории ҳамаҷониба, гузаштаи мустамликавӣ (ё ҳозира?), шарҳи иҷтимоӣ – дар «Салум» аз ҳама чиз каме ҳаст, аммо ин ҳама пеш аз ҳама барои достони ҷолиб кор мекунад; Эрбюло дар байни ҳама дарахтон ҷангалро фаромӯш намекунад.
