Дар бораи силсилафилм
Соли 1886. Қазон. Падар мекӯшад, ки Федяи хурдакакро ба коре ҷойгир кунад. Аммо аз писарбача на шогирд мешавад, на паёмбар — ӯ танҳо орзуи мусиқӣ ва театрро дорад... Барои забт кардани пойтахт бе як тин пул омада, Фёдори ҷавон фурсати ба ӯ додашударо аз даст намедиҳад, то дар консерт баромад кунад, ва фавран тамошобинонро бо басси пурқуввати худ мафтун месозад. Аммо истеъдоди воқеии Фёдор Шаляпин дар операи хусусӣ — лоиҳаи нави ҳомии санъат Савва Мамонтов кушода мешавад. Шӯҳрати басси рус меафзояд, дар атрофи ӯ ҳиссиёт мавҷ мезанад. Шаляпини ошиқ бо балеринаи итолиёвӣ Иола издивоҷ мекунад, ки барои ӯ тайёр аст аз мансаби эҷодии худ даст кашад. Аммо ҳаёти хушбахти оилавиро ишқи ногаҳон аланга гирифта бо мухлиси истеъдоди ӯ Мария қатъ мекунад. Ишқ ба Мария ҳаёти хонандаи бузургро дигаргун мекунад. Ӯ байни ду зан ва ду оила парешон мешавад, натавониста аз ҳеҷ кадоме даст кашад. Шаляпин ҳаёти худро бе фарзандон, бе опера, бе суруди пуршиддати русӣ тасаввур карда наметавонад. Ва бе ватан, ки муҳаббат ба он маънои тамоми ҳаёти ӯст.