Дар бораи филм
Одамон аз оянда бармегарданд, то тақдири рассомеро тағйир диҳанд, ки бояд ба тамоми башарият таъсир расонад. Ин рассом бо асарҳо ва ғояҳои худ қодир аст тағйироти ҷаҳонӣ рӯ ба ояндаи беҳтарро илҳом бахшад. Аммо рисолати сайёҳони замонӣ ба ҳеҷ ваҷҳ содда нест. Онҳо бо мушкилоти зиёде рӯбарӯ мешаванд — аз мушкилоти техникии марбут ба сафар дар замон то дилеммаҳои ахлоқии марбут ба дахолат ба зиндагии инсон. Рассоме, ки онҳо мехоҳанд ҳифз ва роҳнамоӣ кунанд, чандон содда нест: ӯ пур аз шубҳа, ихтилофоти дохилӣ ва мушкилоти зиндагист, ки ба ӯ монеъ мешаванд иқтидори худро амалӣ созад.