Дар бораи филм
Иван ниҳоят қуввати паҳлавонии худро ба даст меорад, ҷодугари бадкирдор Роголеб мағлуб мешавад ва ҳоло тамоми Белогорье омодаи ҷашни бузурге мешавад: Иван ва Василиса қасди барпо кардани тӯйи арӯсиро доранд ва бо мушкилоти маъмулии қариб ҳар як ҷуфти навхонадор рӯбарӯ мешаванд. Арӯс бо кадом либос ба маросими никоҳ равад? Ангуштаринҳо — оддӣ ё ҷодуӣ бошанд? Сафари арӯсиву домодӣ — бо пойҳои мурғ ё дар ҳован? Дар авҷи омодагӣ ба ҷашн, бадӣ бори дигар худро нишон медиҳад: Василисаро медузданд ва Иван бо дӯстонаш ҳангоми таъқиб дар Маскави имрӯза сарукор мехӯранд. Барои сокинони Белогорье ин ҷаҳони ҷодуист, ки дар он одамон бо аробаҳои аҷиб ҳаракат мекунанд, бо тахтачаҳои ҳамвор гуфтугӯ мекунанд ва наметавонанд ҷодуи ҳақиқиро аз бозичаи арзони кӯдакона фарқ кунанд. Аммо маълум мешавад, ки дар ин ҷаҳон низ, паҳлуи одамони оддӣ, қаҳрамонони афсонаҳои қадимӣ хеле хуб ҷойгир шудаанд ва бо кӯмаки онҳо Иван имконият дорад, ки ниҳоят бар зидди Торикии қадимӣ пирӯз шавад.
