Дар бораи филм
Дар авҷи тобистони гарм Кеннеди дар остонаи хориҷ шудан аз донишгоҳ қарор мегирад: имтиҳонҳо нагузаштаанд ва шумораи ғоибмонии дарсҳо кайҳо аз ҳадди иҷозатшуда гузаштааст. Духтар ҳамагӣ як рӯз вақт дорад, ки вазъро тағйир диҳад, аммо ба ҷои омодагӣ ба супоридани дубораи имтиҳонҳо, ӯ гурӯҳи дӯстони гумкардаи мисли худро ҷамъ мекунад ва ба саргузашти девонавори шабона равона мешавад. Дар паси ханда ва ҳаракатҳои хатарнок дарди аз даст додан пинҳон аст — Кеннеди пас аз марги падараш ба ҳуш омада наметавонад. Шаб сирри дигаронро ошкор мекунад ва қаҳрамононро бо оқибатҳои кирдорашон рӯбарӯ месозад. Оё Кеннеди метавонад ба пеш ҳаракат кардан оғоз кунад?