Дар бораи филм
Соли 1942, Аврупои ишғолшуда. Ҷил Кремё, яҳудии бельгиягӣ, ки ба лагери консентратсионӣ афтодааст, худро форс вонамуд мекунад — ин ягона имконияти зинда мондани ӯст. Ин дурӯғ ба ростӣ ҷони ӯро наҷот медиҳад, аммо Ҷил ҳанӯз намедонад, ки ин ба чи қимат тамом мешавад. Сарбозони немис, ки аз чунин сайди нодир хушҳоланд, Ҷилро назди ошпази лагер Клаус Кох мебаранд, ки орзу дорад пас аз анҷоми ҷанг ба Эрон рафта, дар он ҷо тарабхона кушояд. Кох дар ҷустуҷӯи форси ҳақиқист, ки ба ӯ забони форсиро ёд диҳад. Ҳамин тавр достони Ҷил Кремё ва Клаус Кох — яҳудӣ ва немис, маҳбус ва посбон, шогирд ва устод — оғоз меёбад.