Дар бораи филм
Сэр Дэвид Аттенборои 99-сола зисгоҳҳои зериобии сайёраро таҳқиқ мекунад, дар бораи бузургтарин давраи кашфи уқёнусҳо нақл мекунад ва аҳамияти ҳаётан муҳими уқёнусро таъкид намуда, мушкилот ва имкониятҳои барқарор кардани олами наботот ва ҳайвоноти баҳриро ошкор месозад. Кинематографияи ҳайратангез ва ҷолиб мӯъҷизаи ҳаётро дар зери сатҳи баҳр нишон медиҳад ва воқеият ва мушкилотеро, ки уқёнуси мо бо онҳо рӯбарӯст, беш аз пеш ошкор мекунад: аз усулҳои варваронаи моҳидорӣ то нобудшавии оммавии харсангҳои марҷонӣ. Бо вуҷуди ин, ин ҳикоя пур аз умедворист ва Аттенборо ба ҳикояҳои илҳомбахш аз саросари ҷаҳон ишора мекунад, то паёми бузургтарини худро расонад: уқёнус метавонад то ба шукӯҳе барқарор шавад, ки аз ҳама он чизе ки то ҳол ягон зинда дидааст, боло меравад.