Дар бораи филм
Ҷо Скаравелла аз Бруклин танҳост, дар кор ҳеҷ дурнамое надорад ва навакак модари азизашро ба хок супоридааст. Ҷо бисёр мехоҳад, ки ҳаёт ба ӯ имконияти дуюм диҳад. Ва дар ин лаҳза ба ӯ фикри кушодани тарабхона меояд — охир модари итолиёвиаш пухтупазро чунон дӯст медошт. Аммо худи Ҷо дар пухтупаз ҳеҷ чиз намефаҳмад ва пул ҳам зиёд надорад. Вале ӯ роҳи ҳалро меёбад ва бибиҳоро ба кор мегирад. Охир, кӣ беҳтар аз онҳо медонад, ки чӣ гуна инсонро болаззат сер кунад ва бо хӯрок ҳама захмҳои рӯҳиро шифо диҳад? Бибиҳои итолиёвӣ хӯрокҳои якшанбегии худро ҳар рӯз мепазанд — албатта, ба ғайр аз Мавлуди Исо ва Пасха. Онҳо якҷоя бо Ҷо дӯстони нав ва маънои нави зиндагӣ пайдо мекунанд. Охир, ҳамеша дер нест, ки аз нав оғоз кунӣ.