Дар бораи филм
Ҳама медонанд, ки дар кӯчаҳои шабона хатарнок аст. Аммо дар ин ҳолат гап дар бораи ҷинояткорон ва маньякҳо намеравад. Вақте ки шаб фаро мерасад ва қувваҳои Шар бечунучаро ҳукмфармоӣ мекунанд, метавон бо касоне рӯбарӯ шуд, ки рӯзона онҳоро вохӯрдан мумкин нест — ҷодугарони тира, вампирҳо ва дигар махлуқоти тира. Қуввати онҳо чунон бузург аст, ки бо силоҳи муқаррарӣ бар онҳо ғолиб омадан мумкин нест. Аммо дар паи ин «шикорчиёни шабона» касоне мераванд, ки асрҳост бо мавҷудоти торикӣ мубориза мебаранд ва онҳоро мағлуб мекунанд, дар айни ҳол қатъиян Аҳдномаеро риоя мекунанд, ки ҳазорсолҳо пеш байни Равшанон ва Тираҳо баста шудааст... Номи онҳо — Посбонии Шабона аст. Вазифаи онҳо — нигоҳ доштани мувозинат байни Хайр ва Шар аст, ки вайрон шудани он боиси харобӣ, ҷангҳо, инқилобҳо ва фалокатҳои коинотӣ мегардад. Ҳар амали бади инсонӣ — хиёнат, хиёнаткорӣ, куштор — мисли ҳар амали нек, ба тарозу гузошта мешавад ва онро гоҳ ба як тараф, гоҳ ба тарафи дигар мехам мекунад. Маҳз аз ҳамин сабаб қувваҳои Равшанӣ ва қувваҳои Торикӣ маҷбуранд дар ду ҷаҳон вуҷуд дошта бошанд: воқеӣ ва он дунё, ва мекӯшанд ё инсонро ба сӯи