Дар бораи филм
Рассоми собиқ аллакай ду сол боз бо кӯдакаш дар хона мемонад. Шавҳараш зуд-зуд барои кор сафар мекунад ва рутини бепоёни корҳои якранг ва набудани эҷодиёт занро ба фрустратсия мебарад — вай худро бадбахт ва аҳмақшуда ҳис мекунад. Рӯзе вай пай мебарад, ки мӯй бар баданаш сабзидан гирифтааст, дандонҳояш тез мешаванд ва ғаризаҳои ҳайвонӣ дар ӯ бедор мешаванд.