Дар бораи филм
То калонсолон танҳо орзуи забт кардани кайҳонро мекунанд, кӯдакон аллакай дар байни ситорагон сафар мекунанд! Духтарбачаи ҷавон ва бародари калониаш ба сафари аҷиб ба ҷаҳонҳои дигар мебароянд. Онҳо дар сарзамине, ки дар абрҳо пинҳон аст, худро ёфта, бо сокинони аҷиби қасри сеҳрнок ва малика Моҳтоби боҳашамат шинос мешаванд. Бо супориши ӯ кӯдакон боз дуртар — ба сайёраҳои дур ва ҷаҳонҳои бегона мераванд. Қаҳрамонон то ин қадар дур рафтаанд, аммо чӣ тавр ба хона бармегарданд? Шояд танҳо роҳчаи моҳтобӣ, ки самти дилхоҳтарин чизи зиндагии ҳар инсонро нишон медиҳад, роҳро ба онҳо нишон диҳад.