Дар бораи филм
Таътили тобистона фаро расидааст ва гурӯҳи наврасон қарор мекунанд, ки ба дала раванд. Дар он ҷо онҳо мехостанд бо гурӯҳи худ вақти хубе гузаронанд ва хуб дилхуш кунанд. Аммо ҳеҷ кадоме аз онҳо тасаввур карда наметавонист, ки ин сафар оқибат чӣ гуна анҷом меёбад. Дар наздикии паноргоҳашон ҳаюлоҳои даҳшатнок пайдо мешаванд, ки оромӣ ва тамоми нақшаҳои қаҳрамонҳоро вайрон мекунанд. Ҷавонон хеле метарсанд ва мефаҳманд, ки ҳоло бояд бо тамоми қувва барои наҷоти худ мубориза баранд. Лаҳзае мерасад, ки онҳо қарор мекунанд худро ба даст гиранд, тарсро фаромӯш кунанд ва бифаҳманд, ки ин мавҷудоти ваҳшӣ аз куҷо пайдо шудаанд. Рафиқон тасаввур намекунанд, ки ба зудӣ кадом ҳақиқатро кашф хоҳанд кард ва ин барояшон ҳатто зарбаи бузургтар хоҳад буд.