Дар бораи филм
Замине, ки мо ба он одат карда будем, дигар вуҷуд надорад ва ба биёбони беҷон табдил ёфтааст. Пандемия шаҳрҳоро нест кард ва сайёраро хомӯш сохт. Ҷангал ва китоби суратдоре, ки тасаввуроте аз ҷаҳони гузашта медиҳад — ин ҳама аст, ки Марко-и ҳаштсола то кунун дидааст. Ягона касе, ки ӯ бо вай суҳбат кардааст, падараш аст. Аммо рӯзе Марко бо ҳамсинну солаш — писарбачаи меҳрубон ва тарсончаки Мико, ки модарашро меҷӯяд, вомехӯрад. Ҳарду писарбача тасмим мегиранд хатар кунанд ва берун аз ҷангали ошно ва бехатар ба сафари бузург бароянд. Дар пешорӯи қаҳрамонон монеаҳои зиёд ва роҳи дуру дароз аз шаҳрҳои валангоршуда ва кӯчаҳои холӣ интизор аст.