Дар бораи филм
Оилае, ки барои истироҳат ба беруни шаҳр рафтааст — ки ба ғайр аз падару модар боз бародару хоҳарро низ дар бар мегирад — аз пикники дар ҳавои тоза лаззат мебарад. Зиёфати беғами дар сояи дарахтон бо пайдо шудани ду сокини маҳаллӣ — ҷавонони деҳотӣ, ки рафтори хушоянд надоранд — қатъ мешавад. Онҳо бо тамасхур ва таҳдидҳои пинҳонӣ ба шаҳриёни навозишдида хабар медиҳанд, ки хешованди ба таври ногаҳонӣ ғоибшударо ҷустуҷӯ мекунанд. Падари хунсарди оила метавонад аз бархӯрди мустақим саргурезад, аммо оила ҳанӯз дур нашуда, ду «бетарбия» боз дар роҳашон пайдо мешаванд. Ва вазъият тавре мешавад, ки ду калонсол ва фарзандони наврасашон маҷбур мешаванд меҳмони хонаи оилаи «деҳотиён» шаванд.