Дар бораи филм
Ҷибӣ пеш аз хоб ҳамеша ба духтарчаи хурдиаш афсона нақл мекард. Онҳо якҷоя ҷаҳони сеҳрноке офариданд, ки дар он фариштаҳои хурдакак ва аждаҳоҳои бошукӯҳ зиндагӣ мекунанд, ва падар ҳамеша маликаи-духтарро аз ҳар гуна хатар наҷот медиҳад. Аммо рӯзе дар ҷаҳони афсонавии онҳо шоҳзодаи нав пайдо мешавад — ҳамсинфи Софияи ба воя расида — ва Ҷибӣ ба кишвари даҳшатноки Фаромӯшӣ фиристода мешавад. Ҷибӣ бояд аз афсонаи ғамангез берун барояд ва роҳе ёбад, ки барои духтараш дар ҳаёти воқеӣ низ қаҳрамон бимонад.