Дар бораи филм
Пас аз гирифтани мансаби баланд, жандарми далер Крюшо бо духтари зебояш Николь ба шаҳраки роҳатбахши истироҳатии Сен-Тропе меояд. Жандармҳои маҳаллии меҳрубон, вале каме беақл, Крюшоро бо хушнудӣ ба гурӯҳи худ мепазиранд. Аммо шодии онҳо зуд ба охир мерасад: Крюшои на он қадар меҳрубон, балки боз ҳам аблаҳтар, ҳатто вақте ки қонун ба ҳимояи ӯ ниёз надорад, бо шавқ ба ҳимояи қонун мепардозад. Бо омадани жандарм Крюшо ба Сен-Тропе ҳаёти «осоиштаи» шаҳрак ба охир мерасад: шикори бараҳнагашудагон, ҷустуҷӯи расми беқимате, ки аз осорхона дуздида шудааст, дастгир кардани гурӯҳи ҷинояткорони хатарнок — барои жандарми беақл ҳамеша кор пайдо мешавад. Ва барои Николи сабуксар низ бояд бодиққат назорат кард...
