Дар бораи филм
Поёни тамаддун омадааст. Ҳеҷ кас намедонад чӣ гуна ва барои чӣ. Падар ва писараш, писарбачаи чордаҳсола, яке аз чанд нафари боқимондаи зинда мебошанд: мавҷудияти онҳо, ки дар болои сутунҳо дар соҳили кӯл ҳастанд, ба муборизаи барои зиндамонӣ табдил меёбад. Ҷамъият дигар вуҷуд надорад, ва ҳар мулоқот бо мардони дигар хатарнок аст. Дар ин ҷаҳони регрессшуда, падар афкори худро ба дафтарча месупорад, аммо ин калимаҳо барои писараш аломатҳои нофаҳмо мебошанд. Пас аз фавти падар, писарбача қарор мегирад, ки ба сафари номаълум равад, то касеро ёбад, ки маънои ин саҳифаҳои асроромезро ба ӯ ошкор кунад. Танҳо он вақт ӯ метавонад эҳсосоти ҳақиқии падар ва гузаштаеро, ки намедонад, бифаҳмад.