Дар бораи филм
Жюльен мушкили ҷиддӣ дорад. Ӯ мушовири олиҷаноби масъалаҳои никоҳ аст, аммо ҳеҷ зан бо ӯ аз ду ҳафта зиёдтар намемонад. Ӯ ба онҳо бадбахтӣ меорад. На бадбахтии мавҳум, балки бадбахтии мушаххас: занони ӯ ё якчанд бор дар як ҳафта ба беморхона мераванд, ё карераашон вайрон мешавад, ё бо наздиконашон то абад ҷанҷол мекунанд. Ҷоанна инро аз таҷрибаи худ мефаҳмад. Дар рӯзе ки роҳҳои онҳо ба ҳам печиданд, кораш рӯ ба тараққӣ буд ва ҳаёти шахсиаш ниҳоят рӯ ба беҳбудӣ ниҳод... Ҳамаи ин метавонад хеле зуд тағйир ёбад.