Дар бораи филм
Понздаҳ сол гузашт, вақте ки тақдир бори аввал Зои ва Люкро дар лагери мактабии наздики кӯли кӯҳӣ ба ҳам овард. Он вақт наврасон ҳеҷгоҳ ҷуръат накарданд, ки муҳаббати худро ба якдигар изҳор кунанд. Аммо ҳоло қаҳрамонон имконият доранд, ки хатои гузаштаро ислоҳ кунанд. Люк, ки соҳибкори муваффақ шудааст, ҳоло соҳиби комили лагер аст. Ва Зои, ки дар як ширкати бузург кор мекунад, нақша дорад, ки заминҳои ҳифзшавандаро барои сохтмони коттеҷҳо харад. Оё қаҳрамонон метавонанд аз доираи ҳамкории тиҷоратӣ берун раванд, то дар ниҳоят ба эҳсосоти худ роҳ диҳанд ва гӯшаи ностальгикии кӯдакии худро наҷот диҳанд?
