Дар бораи филм
Дар Салтанати Тридевятое, ки қаҳрамонони мо зиндагӣ мекунанд, оромӣ ва хушбахтӣ ҳукмфармост. Иван бо Василиса издивоҷ кардааст, ва "онҳо умрашонро хушбахтона гузарониданд" – аммо на он тавре, ки ба назар мерасид. Иван тамоми рӯз бо Гурги Бӯр дар хидмат аст – марзҳо ва иқтидори мудофиавиро мустаҳкам мекунад, орзу дорад соатҳоро ҳафт соат ба ақиб баргардонад, то камтар хоб равад ва бештар кор кунад. Ва Василиса, мисли ҳамаи духтарон, дилгир аст, ӯ ошиқона мехоҳад, чунон ки дар афсонаҳо мешавад. Ва пас ӯ тасмим мегирад рабудани худро ташкил кунад... Аммо кай шудааст, ки дар афсонаҳо ҳама чиз тавре ки нақша кашида шудааст, пеш равад?
