Дар бораи филм
Се мард ва як зан микросхемаи навтарини дуздидашударо мехаранд, ки қодир аст тамоми системаи мудофиаи зидди кайҳониро аз кор монад. Онро дар мошини бозичагӣ мегузоранд, мошинро бошад дар халтае бо навиштаи «Parisian». Дар фурудгоҳ маълум мешавад, ки бозича дар халта нест, ва дар атроф одамоне бо айнан ҳамин гуна халтаҳо мегарданд. Ҷустуҷӯ сар мешавад. Дар натиҷаи ҷустуҷӯ бояд ба Чикаго парвоз кунанд, то халтаро ёбанд. Тамошобинони зиракатарин эҳтимол аллакай пай бурдаанд, ки зани солхӯрда халтаи бо бозича ба хонаи кӣ меорад. Албатта, ба хонае, ки писарбачаи хурдсол ва дилбар зиндагӣ мекунад. Ҳама чиз шинос аст? Бале, фақат ин дафъа ба ҷои бадбахтони ноуҳдабаро, бар зидди писарбача, ки ба обилаи мурғӣ гирифтор шуда дар хона мондааст, мутахассисони ҳақиқӣ — одамони хеле хатарнок — мебароянд. Ва дигар одамони ҷиддӣ, ки микросхемаашон гум шудааст, низ бекор нишастан намехоҳанд.
