Дар бораи филм
Ҳодисаҳои филм дар солҳои 1870-ум дар Аризона мегузаранд, ҷое ки сарбози собиқ Меррик Бекфорд мекӯшад гузаштаи фоҷиавиро фаромӯш кунад. Дар марзи қаламравҳои ваҳшӣ буда, ӯ маҷбур мешавад бо се ҷинояткор, зани зебо ва шавҳари захмии вай муттаҳид шавад, то дар шароити табиати ваҳшӣ ва хатари доимӣ зинда монад. Сафари душвори онҳо баъд аз он оғоз мешавад, ки онҳо корвони тиббиеро, ки мавриди ҳамлаи як қабила қарор гирифтааст, ҳамроҳӣ мекунанд. Вазъият боз ҳам мураккабтар мешавад, вақте ки гурӯҳ иттифоқан лозонеро аз он қабила мекушад. Акнун ҳама ба доми марговар меафтанд: ба ғайр аз хатарҳои табиӣ — гармои сӯзон, гармии биёбон ва гузаргоҳҳои кӯҳӣ — онҳо бояд бо ҷанговарони мусаллаҳе, ки ташнаи интиқоманд, рӯбарӯ шаванд. Дар ҳар қадам қаҳрамононро хатарҳои нав интизоранд: хиёнат, низоъҳои дохилӣ ва шароити тоқатнопазир, ки дар он як хато метавонад ҷон бигирад. Меррик тадриҷан аз одами танҳо ва хастаҳол ба раҳбари ҳақиқӣ табдил меёбад, ки қодир аст дастаи заифро идора кунад ва дар ҳолате, ки ҷони одамон дар хатар аст, қарор қабул кунад.