Дар бораи филм
Ишқ бо марди оиладор бенатиҷа анҷом меёбад. Дилшикаста, вай ба хонаи падару модараш бармегардад. Падар ҳеҷ гоҳ барои қаҳрамони достон дӯст набудааст. Персонажи дигари ҳикоя: солҳои кӯдакии ӯ дар хонаи кӯдакон сипарӣ шудаанд, хотираҳои кӯдакиаш аз шодӣ маҳруманд ва танҳо бо меҳнати сангин ва вазифаҳо алоқаманданд. Вохӯрии ду дил рух медиҳад, дилбастагӣ зуд ба эҳсоси қавӣ табдил меёбад. Достони Лайлову Искандарро тамошо кунед, ки дилҳояшон ба ҳам пайвастаанд. Минбаъд зиндагӣ пур аз нур ва маъност, гузаштаи бешодӣ бошад дар гузашта монд…