Дар бораи филм
Ду фариштаи афтода, Локи ва Бартлби, ки барои абадият дар иёлати Висконсин мондаанд, мефаҳманд, ки онҳо имконияти ба биҳишт баргаштан доранд. Барои ин танҳо лозим аст, ки аз догмаи хатогии калисои католикӣ, ки аз ҷониби кардинали навовар эълон шудааст, истифода баранд: ҳар кас, ки аз тоқи муқаддаси собор дар Ню-Ҷерсӣ мегузарад, бахшоиши гуноҳ мегирад. Пас аз гузаштан аз он, Локи ва Бартлби бахшида мешаванд, сипас онҳо бояд фонӣ шаванд, бимиранд ва ба биҳишт баргарданд. Танҳо як мушкилӣ ҳаст: агар ин рӯй диҳад, ҳама чизи рӯи замин, аз ҷумла насли инсон, нобуд мешавад. Танҳо як кас метавонад ин корро пешгирӣ кунад — набераи набераи... набераи Исои Масеҳ бо номи Витания, ки ба ӯ расули сездаҳум Руфус ва ду пайғамбари фонӣ кӯмак мекунанд, ки якеашро худи коргардон ва дигареро дӯсташ Ҷейсон Мьюз бозӣ мекунад. Ба онҳо Музаи бо номи Серендипити, ки муддати дароз дар замин зиндагӣ мекунад ва ба сифати рақосаи бараҳна кор мекунад, ҳамроҳ мешавад…