Дар бораи филм
Пио ва Анаис, ки бефарзанд ва бепарвоянд, тӯйи «калонсолонаи» идеалиро нақша кашидаанд: Италия, баҳр, рақс то субҳ. Ягона қоида - бе кӯдакон. Аммо дӯстони онҳо, ки оиладор ва соҳиби фарзандонанд, бо дилемма рӯбарӯ мешаванд: касе нест, ки кӯдаконро назди ӯ монанд, вале аз ин ҷашн дурӣ ҷустан ҳам ғайриимкон аст. Ягона роҳи баромад - кӯдаконро пинҳонӣ бо худ бурдан, аз арӯсу домод пинҳон кардан. Чӣ метавонист хато шавад? Ҳама чиз! Ин тавтеаи девонаи волидайн ба ошӯби оилавӣ табдил меёбад - бо торт дар мӯй ва фарёди кӯдакон ба ҷои оташбозӣ, аммо бар хилофи интизорот, ҷашнро якчанд маротиба шодтар месозад.