Дар бораи филм
Оилаи хушбахт — Ҷон ва Миа — интизори фарзанди аввалини худ ҳастанд. Зани ҷавон лӯхтакҳои кӯҳнаро ҷамъ мекунад ва муддатҳост мекӯшад яке аз онҳо — Аннабелро пайдо кунад. Бо шодии беандоза, ӯ онро ҳамчун туҳфа аз шавҳараш мегирад. Лӯхтак гавҳари маҷмӯаи ӯ мешавад ва дар утоқи кӯдак ҷои шарафнок мегирад. Дар ҳамон шаб, аъзои як фирқаи шайтонпараст ба хона ворид мешаванд ва ба оилаи ҷавон ҳамла мекунанд. Яке аз ҳамлакунандагон худро мекушад, дар ҳоле ки лӯхтаки Аннабелро дар оғӯш дорад. Миа дар муноқиша бо ҳамлакунандагон захмӣ мешавад, аммо зинда мемонад. Пас аз ин рӯйдоди даҳшатнок, ҳаёти ором барои ӯ ба поён мерасад. Дар хона ҳодисаҳои тарсовар сар мешаванд — мошини дӯзандагӣ худ ба худ фаъол мешавад, курсии кӯдакона бо лӯхтаки нишаста дар он меҷунбад. Аннабел зани ҷавонро метарсонад ва бозичаро мепартоянд. Пас аз таваллуди фарзанд, ҷуфти оилавӣ ба хонаи нав кӯч мебанданд. Дар яке аз қуттиҳои чизҳо Миа лӯхтакро пайдо мекунад ва туҳфаи шавҳарашро нигоҳ медорад. Ин қарор хатои бузурге мешавад ва занҷираи рӯйдодҳои даҳшатноки минбаъдаро оғоз мекунад.
