Дар бораи филм
Башарият муҳоҷиронро бо якчанд киштии кайҳонӣ ба Миррих мефиристад. Мусофирон аз рӯи истеъмол лаванд шудаанд, зеро дар киштиҳо ҳама чизи барои инсони муосир зарурӣ — марказҳои азими савдо — мавҷуданд. Аммо пас аз он ки яке аз киштиҳо бо номи «Аниара» аз масир дур мешавад ва идорашавандагиро аз даст медиҳад, одамон бояд бо оқибатҳои пешбининашуда рӯ ба рӯ шаванд. Ин филм экранизатсияи поэмаи фалсафии «Аниара: Достони саргузашти инсон дар замон ва фазо»-и классики адабиёти скандинавӣ ва барандаи ҷоизаи Нобел Ҳарри Мартинсон аст. Китоб соли 1956 нашр шуда буд, вақте ки зиёиёни фикрӣ ҳанӯз аз даҳшатҳои Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ ба худ наомада буданд, вале аллакай аз фалокати нав ҳарос доштанд (бисёриҳо интизор буданд, ки Русия ва Амрико сайёраро бо бомбаҳои ҳастаӣ борон хоҳанд кард). Мавзӯъҳое, ки дар китоб/филм баррасӣ шудаанд, ба қадри олам куҳнаанд, вале ҳаргиз кӯҳна намешаванд. Ин достони тарс ва бечорагии инсон дар баробари фалокати ҷаҳонӣ ва кӯшиши пайдо кардани маънои ҳаёт аст.